Սա այն տեսակի տեքստը չէ, որը հեշտությամբ է գրվում։ Այն «շարունակական» չէ՝ կարծես այն ներսից է սեղմվում, քանի որ յուրաքանչյուր բառի հետևում ինչ-որ մեկի շնչառությունն է։ Անհավասար։ Թույլ։ Պայքարող։
Այս պահին կյանքի համար պայքար է ընթանում։ Ոչ թե փոխաբերություն, ոչ թե գեղեցիկ ձևակերպում՝ բառացի, կոշտ, անողոք պայքար։ Բժիշկներն անում են ամեն ինչ, ինչ կարող են։ Մեքենաները անդադար աշխատում են։ Րոպեները ձգվում են ժամերից ավելի երկար։ Եվ այս լռության մեջ, որը լցված է մեքենաների ազդանշաններով, կա միայն մեկ հարց. արդյոք ես բավարար ուժ կունենամ գոյատևելու մինչև հաջորդ առավոտ։
Թոմա Պետրոսյանը մարդկանց չի դիմել, որովհետև ուշադրություն է ուզում։ Եվ ոչ թե որովհետև «դա սովորություն է»։ Մարդիկ նման քայլի չեն դիմում, որովհետև երջանիկ են։ Նրանք դրան հասնում են, երբ բոլոր անձնական ռեսուրսները սպառվել են։ Երբ հպարտությունն այլևս նշանակություն չունի։ Երբ սիրելիի համար վախն ավելի ուժեղ է, քան ամոթն ու կասկածը։
Երբեմն կյանքը աստիճանաբար չի կոտրվում, այլ մեկ կտրուկ հարվածով։ Երեկ սովորական օր էր՝ ծրագրեր, զրույցներ, ծանոթ մանրուքներ։ Այսօր՝ վերակենդանացման բաժանմունքում, սառը լույս, փակ դռներ և այն զգացողությունը, որ աշխարհը նեղացել է մինչև մեկ միջանցք։ Եվ մինչև մեկ բառ՝ «կենդանի»։
Նման իրավիճակներում ամենասարսափելին անօգնականությունն է։ Երբ պատրաստ ես ամեն ինչ տալ՝ տարիներ, ուժ, ամեն ինչ, ինչ ունես, միայն թե լավանաս։ Բայց փող, դեղորայք, բուժում՝ այս ամենը հանկարծ դառնում է գոյատևման հարց, այլ ոչ թե հարմարավետության։ Եվ այն գումարը, որը թղթի վրա թվում է ընդամենը թիվ, իրականում դառնում է հնարավորություն։
Մենք սիրում ենք աղետը համարել ինչ-որ աբստրակտ բան։ Այլմոլորակային։ Ինչ-որ տեղ այնտեղ։ Բայց այն հասցե կամ անուն չի հարցնում։ Այն պարզապես մտնում է։ Առանց թակելու։ Եվ հետո պարզվում է, որ ոչ միայն բժիշկը կարող է փրկել քեզ, այլև լիովին անծանոթը, որը կարդացել է այս տեքստը և այլևս չի թերթել։
Յուրաքանչյուր թարգմանություն «մանրուք» չէ։ Դա մեկ րոպե է։ Դա ևս մեկ ներարկում է։ Եվս մեկ գիշեր՝ դիտարկման տակ։ Եվս մեկ հնարավորություն, որը չի կարելի չափել լայքերով կամ մեկնաբանություններով։ Այսպիսի պահերին հասարակությունը փորձվում է ոչ թե խոսքերով, այլ գործողություններով։
Տոմա Պետրոսյանը չի խնդրում կարեկցանք։ Նա օգնություն է խնդրում։ Անմիջական, ազնիվ, մարդկային օգնություն։ Օգնություն, որը կարող է որոշել արդյունքը։ Որովհետև երբեմն «նրանք չհասան» և «փրկեցին» միջև գիծը անցնում է հենց այնտեղով, որտեղ ինչ-որ մեկը որոշել է. «թող գոնե մի փոքր լինի»։
Եթե դուք կարդում եք սա, ապա արդեն դարձել եք այս պատմության մի մասը։ Միակ հարցն այն է, թե արդյոք այն կմնա կորստի, թե՞ փրկության պատմություն։ Մենք սովոր ենք ասել. «Աստված օրհնի ձեզ»։ Բայց այսօր առողջությունը նշանակում է կոնկրետ գործողություններ։ Կոնկրետ քայլեր։ Կոնկրետ աջակցություն։
Մեկ մարդու կյանքը հիմա կախված է բարակ թելից։ Եվ այդ թելը կազմված է մեր որոշումներից։ Այն բանից, թե ինչ ենք մենք անում կամ չենք անում հենց հիմա։